Círculo das Artes – 20:00h.

Real Filharmonía de Galicia

Amadine Beyer, directora

Programa:

• F Händel: Suite nº 1 da Música Acuática

• F. Abel: Sinfonía nº 4 en do maior

• J. Ch. Bach: Abertura e Suite de Amadís de Gaula

Amandine Beyer

Dende hai xa algúns anos Amandine Beyer é recoñecida como unha referencia na interpretación do repertorio barroco para violín. A súa gravación das sonatas e partitas de J. S. Bach, foi recibida como unha revelación pola critica (Diapason d’or de l’année, Choc de Classica de l’année, Editor’s choice de Gramophone, Prix Academie Charles Cros, Excepcional de Scherzo….). O seu traballo sobre estas obras continúa co espectáculo Partita 2, coreografiado e bailado por Anne Teresa de Keersmaeker e Boris Charmatz.

Habitual das máis importantes salas e festivais do mundo enteiro (Théatre du Chatelet, Festival de Sablé, Innsbruck Festwochen, Konzerthaus de Viena…), a súa actividade musical divídese entre os diferentes grupos nos que participa: Les Cornets Noirs, os dúos con Pierre Hantaï, Kristian Bezuidenhout ou Laurence Beyer e o seu propio grupo Gli Incogniti, co que gravou varios discos (Apothéoses de F. Couperin, Concerti Grossi de Corelli, Catro Estacións de Vivaldi, Nicola Matteis…). Estes discos obtiveron o apoio unánime da crítica internacional.

A súa outra paixón é a ensinanza tendo sido profesora na ESMAE de Porto (Portugal), así́ como en clases maxistrais por todo o mundo (Francia, Italia, España, Brasil, Taiwán, EUA, Canadá). Dende 2010 é profesora de violín barroco da Schola Cantorum Basiliensis en Suíza.

Amandine Beyer foi nomeada por REMA como Embaixadora do Día da Música Antiga 2023.

 Real Filharmonía de Galicia

A Real Filharmonía de Galicia créase no ano 1996 en Santiago de Compostela, e ten a súa sede permanente no Auditorio de Galicia, na cidade de Santiago de Compostela. Está formada por cincuenta músicos de 17 nacionalidades diferentes. Baldur Brönnimann é, dende xaneiro de 2023, o seu director titular e artístico e Sebastian Zinca o seu director asistente. Con anterioridade, os seus directores principais foron Helmuth Rilling (1996–2001), Antoni Ros Marbà (2001–2013) e Paul Daniel (2013–2023). Coa orquestra colaboran os máis destacados directores, cantantes e instrumentistas de todo o mundo.

A RFG está comprometida en achegar a música clásica a todo o territorio galego, aos públicos máis novos e destaca, ademais, o seu compromiso co patrimonio musical galego. Xestionada polo Consorcio de Santiago, a RFG está financiada pola Administración Xeral do Estado, a Xunta de Galicia e o Concello de Santiago.

Orixes

O programa desta noite viaxa dende o corazón do Barroco ata o Clasicismo, ofrecéndonos a posibilidade de apreciar a transformación estética dunha época. Händel compuxo A música acuática para reconciliarse co seu protector, recentemente coroado rei de Inglaterra, tras dous anos de ausencia. Sabemos que houbo festas reais no Támesis os veráns de 1715, 1716 e 1717. Probablemente Handel proporcionou música para esas ocasións. A primeira partitura supervivente da Música Acuática data da década de 1730, despois de que Händel estivese utilizando a música nas súas presentacións teatrais da mesma maneira que utilizaba os concertos, probablemente facendo cambios para esas ocasións como era a súa práctica.

Establecido tamén en Londres, Carl Friedrich Abel naceu en Köthen en 1723, cando remataba a súa estadía alí Johann Sebastian Bach. Aparte da impartida polo seu proxenitor, a formación musical de Carl Friedrich puido proceder do mesmísimo Johann Sebastian Bach, con quen estudaría en Leipzig a partir de 1737, se temos en conta o que relata o musicólogo viaxeiro setecentista Charles Burney. O destino volve unir ás familias Bach e Abel, pois na capital inglesa colleu amizade con Johann Christian, o fillo menor de Johann Sebastian, e xuntos organizan as series de concertos Bach-Abel, que constaban de entre dez e quince recitais ao ano, cuxa celebración estendeuse entre 1765 e 1781.

A obra de Carl Friedrich Abel inclúe dúas ducias de sinfonías, ademais de concertos, aberturas e outras pezas orquestrais, ao que hai que sumar a música de cámara, como cuartetos e tercetos de cordas e sonatas. O alcoholismo de Abel precipitou unha carreira brillante, na que destaca a Sinfonía núm. 4, na que se albisca toda a perfección formal que florecería no Clasicismo.

Masón como Abel, Johann Christian Bach sobresaíu como compositor de óperas, xénero co que se familiarizou durante a súa estancia en Milán, primeiro como discípulo do pai Martini e dende 1760 como organista da catedral. Artaserse (1761) foi a súa primeira incursión no teatro, á que seguiron Catone in Utica (1761), Alessandro nell’Indie (1762) e Orione (1763).

Esta última foi a primeira das estreadas en Londres, onde se estableceu en 1762 e permaneceu o resto da súa vida. Alí desempeñou o cargo de mestre de música da raíña e compositor do Kings Theatre. Na capital británica compuxo cerca de noventa sinfonías e aberturas, numerosos concertos, sonatas e composicións de cámara, que encarnan á perfección o espírito da música galante e anuncian o posterior estilo clásico. É destacable a influencia que exerceu sobre un Mozart de oito anos durante a visita que este realizou a Londres en 1764. Ata tal punto asimilou o estilo italiano que as súas composicións poderían ser consideradas como exemplos da escola italiana. A súa obra exerceu unha considerable influencia sobre o movemento musical de toda a Europa do Norte, a onde levou o gusto polo italianismo.

Amadis de Gaula foi a derradeira ópera que compuxo, respondendo a un encargo dende París, estreouse alí en 1779 pero a obra non tivo éxito co público parisiense, principalmente debido a que non compracía nin aos seguidores de Gluck nin aos de Piccinni, os dous principais compositores de ópera rivais en Francia naquela época.