15 de maio 2024 – RFG

Círculo das Artes de Lugo – 20:00 h 

Real Filharmonía de Galicia

Enrico Onofri, director

  • Ferdinando Paër (1771-1839): Abertura de Leonora
  • Antonio Sacchini (1730-1786): Ciaccona en do menor
  • Josef Martin Kraus (1756-1792): Sinfonía en do menor, VB 142
  • Ludwig van Beethoven (1770-1827): Sinfonía núm. 4 en Si bemol Maior, op. 60

 

Sons Esquecidos

Redescubrir é o verbo que activa este programa, comezando con Ferdinando Paër, compositor de gran fama ata que o século XX o esqueceu por completo; un exemplo é a súa ópera Leonora, eclipsada pola obra de Beethoven, a pesar do seu éxito en 1804, dous anos antes da estrea da Sinfonía núm. 4 de Beethoven, obra xenial pero opacada entre a monumental 3º e o pathos tráxico da 5ª. Antonio Sacchini morreu aos 57 anos, deixando 50 óperas e unha vida de luxo, excesos e obras de todos os xéneros, entre as que figura a súa Ciaccona en do menor. Joseph Martin Kraus foi coetáneo de Mozart (e morreu coa mesma idade, 36 anos); admirado por Haydn, foi compositor na corte de Gustavo III de Suecia, non sen antes pasar anos de penuria. Destaca entre as súas 15 sinfonías a escrita en do menor.

Enrico Onofri

Director titular da Filharmónica Toscanini de Parma, director principal invitado da Haydn Philharmonie de Eisenstadt, director asociado da Orchestre National d’Auvergne, dende 2022 Director asociado da Münchener Kammerorchester, director musical e director da orquestra Academia Montis Regalis, Enrico creceu no taller de antigüidades dos seus pais en Rávena (Italia), rodeado da beleza do pasado dende o inicio dos seus estudos musicais, desenvolvendo así unha paixón polas interpretacións históricas. Como director e solista, veuse levado a explorar o repertorio do século XVII ao XX creando a súa linguaxe persoal a través do coñecemento das praxes históricas, pensadas como extraordinarias fontes de inspiración para novas ideas e panoramas na interpretación. A súa carreira comezou cunha invitación de Jordi Savall para ser concertino da Capella Real cando aínda era estudante. Moi cedo se encontrou traballando con agrupacións como o Concentus Musicus Wien, Ensemble Mosaiques e Il Giardino Armonico, o conxunto que dirixiu como concertino e solista de 1987 a 2010. En 2002 iniciou a carreira de director, o que lle brindou grandes eloxios e numerosas invitacións de orquestras, teatros de ópera e festivais de toda Europa, Xapón e Canadá. De 2004 a 2013 foi director titular do Divino Sospiro de Lisboa, dende 2006 é director invitado da Orquestra Barroca de Sevilla, e dende 2021 director titular da Real Câmara Baroque Orchestra de Lisboa.

As invitacións como director ou director residente inclúen orquestras como Akademie für Alte Musik, Camerata Bern, Bochumer Symphoniker, Vienna Chamber Orchestra, Festival Strings Lucerne, Kammerorchester Basel, Tafelmusik Toronto, Orchestra Ensemble Kanazawa, Orchestra del Maggio Musicale Fiorentino, Real Orquestra Sinfónica de Sevilla, Orquestra de l’Opéra de Lyon, Orquestra Sinfónica de Galicia, Orquestra Metropolitana de Lisboa, Real Filharmonía de Galicia, Riga Sinfonietta e máis. No campo da ópera, dirixiu producións operísticas na Ópera de Lyon, Teatro da Maestranza de Sevilla, Torino Teatro Regio, Halle Staatstheater, entre outros, traballando con directores de escena como Alessio Pizzech, Mariame Clément, David Marton ou Stephen Lawless.

Fundou o grupo de cámara Imaginarium Ensemble para interpretar o gran repertorio de violín solista italiano dende principios do Barroco ata o Século das Luces. Os CDs de Imaginarium Ensemble recibiron numerosos premios, entre eles o prestixioso Diapason d’or de l’année 2020 de Francia por Into Nature, Vivaldi’s Seasons and other sounds from Mother Earth.
Enrico actuou nas salas de concertos máis famosas do mundo, incluídas Musikverein e Konzerthaus en Viena, Mozarteum en Salzburgo, Philarmonie e Unter den Linden Opera en Berlín, Alte Oper en Frankfurt, Concertgebouw en Ámsterdan, Teatro San Carlo en Nápoles e Carnegie Hall. Lincoln Center de Nova York, Wigmore Hall e Barbican de Londres, Tonhalle de Zurich, Théâtre des Champs-Elysées e Théâtre du Châtelet de París, Auditorio Nacional de Madrid, Oji Hall de Tokio, Osaka Symphony Hall, Teatro Colón de Bos Aires, xunto a artistas como Nikolaus Harnoncourt, Gustav Leonhardt, Christophe Coin, Cecilia Bartoli, Katia e Marielle Labèque e máis. Moitas das gravacións de Enrico con Teldec, Decca, Astrée, Naive, Deutsche Harmonia Mundi / Sony, Passacaille, Nichion, Pentatone, Winter & Winter, Opus111, Virgin, Zig Zag Territoires, etc., foron galardoadas con prestixiosos premios internacionais, como o Gramophone Award, Grand Prix des Discophiles, Echo-Deutsche Schallplattenpreis, Premio Caecilia, Premio Fondazione Cini de Venecia, La Nouvelle Academie du Disque e numerosos Diapason d’Or, Choc de la Musique, 10 de Répertoire des discques compacts.
Enrico foi profesor de violín barroco e interpretación de música barroca no conservatorio A. Scarlatti de Palermo dende 1999, e actualmente no conservatorio G. Rossini de Pesaro. Foi invitado a impartir clases maxistrais por toda Europa, Canadá, EUA (Juilliard School, New York) e Xapón. Foi titor e director da EUBO (Orquestra Barroca da Unión Europea). En 2019 foi galardoado co premio F. Abbiati como mellor solista do ano.

23 de marzo 2024 – Orquestra Vigo 430

Círculo das Artes de Lugo – 20:00 h 

Orquestra Barroca Vigo 430

Sophie de Bardonnèche, dirección e violín solista
Beatriz Arenas, soprano

Programa:

Antonio Vivaldi (1678-1741):  Obertura de L’olimpiade, RV 725

 

Tomaso Albinoni (1671-1751): Introduzione seconda (Preludio, Allemanda)

Antonio Vivaldi: Concerto para violín en re maior RV 230

 

Baldassare Galuppi (1706 – 1785): Concerto a Quattro (Grave e adagio, Spiritoso)

Antonio Vivaldi: Concerto para violín en sol menor RV 324 (Grave)

Antonio Vivaldi: Concerto para cordas en sol menor RV 157

 

Antonio Vivaldi: Concerto RV 578a (Adagio e spiccato)

Antonio Vivaldi: Concerto para violín en sol maior RV 310

 

Antonio Vivaldi: Motete “In furore giustissimae irae” RV 626

 

Sophie de Bardonnèche, directora e violín

Sophie de Bardonnèche é unha apaixonada violinista barroca. A súa esixencia, a súa sensibilidade e o seu entusiasmo lévana a dar concertos como solista, músico de cámara, así como coas máis grandes agrupacións barrocas.

Despois dun máster na Schola Cantorum na clase de Amandine Beyer, Sophie creou o conxunto Le Consort con Justin Taylor e Théotime Langlois de Swarte. Explorando o repertorio da sonata para trío barroco, o conxunto gañou o Primeiro Premio en 2017, así como o Premio do Público no Concurso Internacional de Música Antiga do Val do Loira. As gravacións do grupo foron aclamadas unanimemente pola prensa francesa e internacional (Diapason d’or de l’année, Gramophone, FFFF de Telerama, Choc Classica). Tamén traballan regularmente con cantantes como Eva Zaïcik (Venez Chère Ombre e Royal Händel Records), Paul-Antoine Benos-Djian e Adèle Charvet. O Consort reside na Banque de France, a Fundación Royaumont e a Fundación Singer-Polignac.

Dende 2017, Sophie de Bardonnèche toca tamén co prestixioso conxunto Les Arts Florissants xunto a William Christie, participa como músico de cámara en xiras por todo o mundo en lugares como o Walt Disney Hall dos Ánxeles, o Barbican Center de Londres, a Ópera de Tokyo… Sophie tamén é invitada regularmente a dar concertos e gravar con moitos conxuntos de renome como Le Poème Harmonique, Jupiter e Le Concert Spirituel.

Paralelamente á súa tempada de concertos (Théâtre des Champs Élysées, xira Royal Händel en Verona (Italia), Estrasburgo, París, xira con Les Arts Florissants, etc.), Sophie de Bardonnèche publicará con Le Consort unha nova gravación, Specchio Veneziano, dedicado ás sonatas nun trío de Vivaldi e Reali (Diapason d’or, novembro de 2021).

Sophie toca un violín Antonius & Hieronymus Amati de 1596, cortesía da Jumpstart Junior Foundation, Sparey Collection.

 

Beatriz Arenas, soprano

Beatriz Arenas Lago nacida en Vigo (España) comezou os seus estudos de canto co tenor José Antonio Campo no Conservatorio Profesional de Música de Vigo onde obtivo o Premio Fin de Grao na especialidade de canto. Continuou a súa formación na Escola Superior de Canto de Madrid, finalizando os seus estudos no KASK Conservatorium van Gent (Bélxica) con profesores como Marcos Pujol, Hendrickje van Kerckhove ou Patrick Beukels. Beatriz traballou con distintos músicos entre os que destacan Eduardo López Banzo, Xenia Meijer, Pieter-Jan Belder, Patrick Beukels, Andrea de Carlo, Olga Pashchenko, Teunis van der Zwart e Viola de Hoog.

Entre os seus últimos proxectos destaca o seu debut no Oratorio do Gonfalone co rol de Editta do oratorio de Alessandro Stradella: Santa Editta: Vergine e monaca, regina d’Inghilterra dirixido por Andrea De Carlo, sendo un papel principal en Roma dende o ano 1600. Actuou no Festival de Música Antiga de Utrecht, no Teatro da Zarzuela de Madrid (Proxecto Zarza) e no Teatro Ansan, o Teatro Kimpo e o Seoul Arts Center en Corea do Sur. Tamén colaborou co Trío Casperveck, liderado polo pianista e compositor Brais González, na realización da película O Fantasma da ópera.

Durante 2019-2020, interpreta o rol de Celia da ópera Amare e Fingere de Alessandro Stradella, actuando no Festival I Cantieri dell’Immaginario (primeira estrea moderna) promovido pola Società dei concerti Barattelli, o Festival Barocco Alessandro Stradella di Viterbo e Nepi, o Festival Grandezze e Meraviglie no Castello Rocca di Vignola de Módena, no Palazzeto dei nobili de L’Aquila, así como no Oratorio do Gonfalone e no Teatro Torlonia de Roma. Actualmente, traballa nun proxecto innovador xunto ao pianista Brais González, que consiste en fusionar a música renacentista e barroca con acompañamentos jazzísticos. Ademais, formou un dúo co prestixioso guitarrista alemán Felix Justen, con quen actuará e impartirá clases maxistrais en diversos escenarios europeos, comezando polo Auditorio Martín Códax de Vigo.

 Orquestra Vigo 430

 Comeza a funcionar no ano 2005, coa premisa de crear un núcleo de corda de calidade na cidade de Vigo para, xa a partir do 2009, abordar progresivamente repertorio sinfónico. Nos seus inicios foi coñecida como Ensemble Vigo 430 debido ao seu interese en potenciar precisamente ese núcleo de corda e no que a presenza das seccións de vento era mínima e os programas a abordar moi centrados na música para orquestra de cámara do clasicismo e o barroco pero con incursións tamén na música contemporánea. A partir do 2009 comezan a incluírse repertorios para orquestra completa, centrándose as súas programacións dende ese momento neste tipo de composicións e pasando a configurarse un núcleo de ventos tamén estable. Cámbiase neste momento o nome a Orquestra Vigo 430 ao entenderse que responde mellor ao espírito e realidade da nova formación. No 2011 comezan a organizarse os seus primeiros ciclos estables de música coa intención de configurar unha tempada musical.

Froito de todo este traballo de máis de quince anos é o recoñecemento recibido no 2014 ao ser galardoado o proxecto 430 cos Premios Martín Códax na categoría de Música Clásica e contemporánea. A partir do 2015 comeza a súa andadura como orquestra residente do Auditorio Mar de Vigo e consolidando dende entón unha tempada de concertos anual.